Φάρος Αλεξανδρούπολης

Ο φάρος της Αλεξανδρούπολης λειτουργεί από την 1η Ιουνίου 1880 χωρίς διακοπή, αποτελώντας το χαρακτηριστικό σύμβολο της πόλης. Βρίσκεται στο δυτικό μέρος του λιμένος και το σχήμα του είναι κυλινδρικό. Το ύψος του αγγίζει τα 17 μέτρα, διαθέτει 98 εσωτερικά σκαλοπάτια και απέχει 27 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας ενώ η εμβέλεια της φωτεινής δέσμης είναι 24 Ναυτικά Μίλια. Αποτελεί έναν από τους ψηλότερους φάρους της Ελλάδας.

Ο φάρος της Αλεξανδρούπολης την ημέρα

Αναμνηστική πλακέτα με τα στοιχεία του φάρου

Ο φάρος της Αλεξανδρούπολης τη νύχτα

Δαδιά και Δέλτα Έβρου

Μιας και αναφερθηκα στον Έβρο στη προηγούμενη ανάρτηση, σκέφτηκα να βάλω μερικές ακόμα φωτογραφίες από την περιοχή. Έβρος είναι η ονομασία τόσο του νομού που είναι ο ανατολικότερος της ηπειρωτικής χώρας όσο και του ποταμού που αποτελεί το φυσικό όριο των δύο χωρών. Η περιοχή έχει πλούσια χλωρίδα και πανίδα (φωτογραφίες από την ορνιθοπανίδα). Αν βρεθείτε στη περιοχή αξίζει τον κόπο να επισκεφτείτε τη Δαδιά και το Δέλτα του ποταμού. Στη Δαδιά υπάρχει ξενώνας και κέντρο πληροφόρησης για την περιοχή. Το κέντρο οργανώνει επισκέψεις στο παρατηρητήριο που έχει θέα στη "ταΐστρα" το σημείο δηλαδή που τοποθετούνται από το ψοφίμια. Αν ο επισκέπτης είναι τυχερός θα δει τα προστατευόμενα είδη αρπακτικών. Εγώ είδα μόνο τρείς ασπροπάρηδες. Στη δεύτερη φωτογραφία υπάρχουν και τρία κοράκια. Την επιστροφή την έκανα με τα πόδια. Ωραία διαδρομή, σε καλά σημασμένο μονοπάτι με δειάρκεια 45'.

Στο Κέντρο Πληροφόρησης Δέλτα το προσωπικό είναι πρόθυμο να σε εξυπηρετήσει και να σου εξηγήσει το καθετί. Με μικρό αντίτιμο μπορείς να επιβιβαστείς στο βανάκι τους και να σε πάνε στο Δέλτα οργανωμένα αφού πρώτα παρακολουθήσεις μία ταινία με θέμα τη διαχείριση της περιοχής. Φτάνεις μέχρι το σημείο που οι ψαράδες έχουν τις πλάβες τους, τις παραδοσιακού σχήματος βάρκες. Από εκείνο το σημείο ξεκινά η υδάτινη διαδρομή διάρκειας 30'.

Στο βάθος φαίνεται η Αλεξανδρούπολη

Κορμοράνοι

Νανογλάρονα

Φωτογραφία του Κέντρου Πληροφόρησης Δέλτα Έβρου

Μύλοι στη Μελία

Σήμερα είδα σε κυριακάτικη εφημερίδα αναφορά στους Μύλους της Πάτμου και θυμήθηκα τους Μύλους της Μελίας, από όπου και οι φωτογραφίες.

Η Μελία είναι είναι ένα χωριουδάκι του Έβρου, Βόρεια της Αλεξανδρούπολης με λιγοστούς κατοίκους. Κάποτε υπήρχαν στο ύψωμα του χωριού επτά (;) Μύλοι που άλεθαν τα γεννήματα και τροφοδοτούσαν με αλεύρι όλη τη περιοχή. Πριν από μερικά χρόνια αποκαλύφθηκαν τα θεμέλια των ερειπωμένων μύλων και άρχισαν οι διαδικασίες της αποκατάστασης. Η αποκατάσταση έγινε με χρήματα από προγράμματα και όχι από τις χρυσές λίρες που όπως θρυλείται ήταν θαμμένες στη περιοχή.

Το δέντρο ρίχνει τη σκιά του στα απομεινάρια ενός από τους Μύλους και φανερώνει τον τόπο και τον τρόπο που είχαν φτιαχτεί.

Στο ύψωμα που έχει θέα προς την Ανατολή, σήμερα έχουν κατασκευαστεί εκ νέου τέσσερις Μύλοι και έχει φτιαχτεί χώρος αναψυχής με βρύσες, παγκάκια και χώρο για ψήσιμο. Οι Μύλοι βέβαια δεν είναι λειτουργικοί, ίσως ο επόμενος που θα κατασκευαστεί να έχει τη τεχνογνωσία της Πάτμου.

Τα μεταξωτά στο Σουφλί

Το Σουφλί φημίζεται για τα μεταξωτά του και την παράδοση τους. Στην περιοχή υπήρχαν σηροτροφεία που έτρεφαν τους μεταξοσκώληκες και παρήγαγαν μετάξι υψηλής ποιότητας το οποίο μάλιστα εξήγαγαν. Σήμερα έχει μείνει το μουσείο που στους δύο ορόφους του περιγράφει την όλη διαδικασία με εποπτικά μέσα και φέρνει στο νου εικόνες και θύμησες άλλων εποχών. Στο κάτω όροφο (ισόγειο) υπάρχει αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, που στις αρχές Δεκεμβρίου φιλοξενούσε τη περιοδική έκθεση φωτογραφίας του Τάκη Τλούπα με τίτλο η Η φωτογραφία είναι φως. Το μουσείο ανήκει στο "Δίκτυο Μουσείων Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς", στεγάζεται το Αρχοντικό Κουρτίδη και είναι δωρεά της οικογένειας για να στεγαστεί το συγκεκριμένο μουσείο. Στο χώρο παρουσιάζεται εκτός από τα στάδια της επεξεργασίας και το Οικονομικο-κοινωνικό πλαίσιο της περιόδου και της περιοχής στην αλληλεπίδρασή του με τη σηροτροφία. Το μουσείο λειτουργεί καθημερινά, εκτός Τρίτης και δημοσίων αργιών, με είσοδο 3 Ευρώ. Όταν φτάσετε στο Σουφλί ο καθένας μπορεί να σας πει που βρίσκεται το μουσείο.

Η αυλή του μουσείου

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε την ιστοσελίδα http://www.piop.gr/ .

Στο Σουφλί μπορείτε να αγοράσετε διάφορα μεταξωτά. Να καθίσετε σε κάποια από τις ταβέρνες του χωριού και να δοκιμάσετε τα νόστιμα φαγητά τους. Στη Φωτογραφία πιο κάτω αυτό που βλέπετε στο πιάτο είναι μοσχαράκι κοκκινιστό στο φούρνο περιτυλιγμένο σε μακαρόνια. Γευστικότατο.

Κάρβουνα

Σε ποιον δεν αρέσουν οι μπριζόλες και τα παϊδάκια (εξαιρούνται οι χορτοφάγοι...) στα κάρβουνα. Πόσοι έχουν σκεφτεί τί είναι αυτό το κάρβουνο και πως "φτιάχνεται". Είχα την τύχη να δω τη διαδικασία παρακολουθώντας από κοντά (από εκεί είναι και οι φωτογραφίες) τα στάδιά της, αρκετά χρόνια πριν σε ένα χωριό του Έβρου, όχι πολύ μακρυά από την Αλεξανδρούπολη. Είναι διαδικασία επίπονη και χρονοβόρα. Τα κάρβουνα γίνονται από την ατελή καύση (χωρίς οξυγόνο) ξύλων. Δεν είναι όλα τα ξύλα κατάλληλα γι' αυτό το σκοπό, κυρίως χρησιμοποιούνται η Οξυά και Βελανιδιά. Για να φτιαχτεί το καμίνι χρειάζεται πρώτα απ' όλα εμπειρία που αποκτάται με το χρόνο και μετά εκτός από τα ξύλα, άχυρα, και χώμα για να καλυφθεί καλά η όλη κατασκευή στο τέλος ώστε να μην παίρνει αέρα. Τα ξύλα είναι κομμένα ομοιόμορφα και τακτοποιημένα όπως φαίνονται στη δεύτερη φωτογραφία, για να δημιουργηθεί ο θόλος χρησιμοποιείται και δεύτερη σειρά από ξύλα τοποθετημένα με τον ίδιο τρόπο πάνω από τη πρώτη σειρά. Από πάνω μπαίνει μια στρώση άχυρα, και καλύπτεται με χώμα που βρέχεται. Μένει μόνο μία οπή στη βάση που φτάνει μέχρι τη καρδιά του καμινιού για να γίνει εκεί η αφή της φωτιάς που θα καίει για αρκετές μέρες επτά, οκτώ ή και παραπάνω, αναλόγως του μεγέθους, και θα μετατρέψει τα ξύλα, όχι σε στάχτη αλλά σε κάρβουνο. Οι καρβουνιάρηδες παρακολουθούν την πορεία από τον καπνό που βγαίνει περιμετρικά, επειδή η καύση κατευθύνεται περιμετρικά, μετά προς τα πάνω και όταν φτάσει στη κορυφή η διαδικασία έχει ολοκληρωθεί. Τότε με πολύ προσοχή πρέπει να αρχίσει να σβήνει το καμίνι, να αφαιρεθεί το χώμα και να ληφθεί το κάρβουνο για να συσκευασθεί (δείτε τα τσουβάλια στη τελευταία φωτογραφία).

Στις μέρες μας το επάγγελμα του καρβουνιάρη τείνει να χαθεί, η δουλειά είναι κοπιαστική, βρώμικη (στη κυριολεξία), απαιτεί πολύ χρόνο και οι απολαβές δεν είναι σημαντικές. Επιπλέον τα παραδοσιακά καμίνια έχουν αντικατασταθεί από φούρνους και ασφαλώς η υλοτόμευση της πρώτης ύλης είναι - στη χώρα μας τουλάχιστον - ελεγχόμενη.