Όταν μια παρέα βρεθήκαμε στη Μάνη, θελήσαμε να πάμε στο φάρο που βρίσκεται στο Ακρωτήριο Ταίναρο, το μεσαίο "πόδι" της Πελοποννήσου. Βρήκαμε τις πληροφορίες που θέλαμε, κανονίσαμε να πάμε απόγευμα ώστε να φτάσουμε για να δούμε το ηλιοβασίλεμα και το άναμμα του φάρου. Φτάσαμε στον τελικό οικισμό και στη συνέχεια θα κάναμε την πορεία στο μονοπάτι προς το ακρωτήριο. Το μονοπάτι σχετικά εύκολο, με εξαίρεση κάποια σημεία που ήταν λίγο δύσκολο, πατημένο όμως από τους πεζοπόρους. Η διαδρομή λίγο πάνω από δύο χιλιόμετρα από το σημείο στάθμευσης των οχημάτων μέχρι τη μύτη ή μάλλον καλύτερα το ξίφος που σχίζει τη θάλασσα και μετά μόνο νερό.
 |
| Ο Φάρος στο Ταίναρο |
Πριν ξεκινήσουμε την πορεία, εξερευνήσαμε την περιοχή που ενώ είναι Αρχαιολογικός χώρος δεν είναι περιφραγμένος ή ελεγχόμενος. Μπροστά και λίγο αριστερά μας σε ένα έπαρμα της γης ο ναός των Αγίων Ασωμάτων. Ξεκάθαρα δομημένος από παλιότερα υλικά στην περιοχή. Ο ναός του Απόλλωνα Ήλιου πιο δίπλα δεξιά, μετά τον κολπίσκο, που μπορείτε να ρίξετε και μια βουτιά, φαίνονται τα υπολείμματα από τα λιτά ψηφιδωτά με ξεχωριστό αυτό του ήλιου με τις δέκα σπειρωτές ακτίνες του. Πιο αριστερά από το εκκλησάκι είναι ένας άλλος κολπίσκος. Εκεί έχει βλάστηση, πράγμα που μαρτυρά την ύπαρξη πηγής γλυκού νερού. Πλησιάσαμε, είδαμε το χώρο, εγκαταλειμμένο, με σκουπίδια, ακαθαρσίες αλλά και καρπούς, ίσως προσφορά προς χθόνιες θεότητες. Εδώ ίσως κάποτε ήταν "οι Πύλες του Άδου" των αρχαίων Ελλήνων ή το υπνομαντείο. Ο βράχος λαξευμένος, αρχαία λαξεύματα. Πιο πέρα στον κολπίσκο έχουν "πέσει" τσιμέντα για να δημιουργηθεί αγκυροβόλιο για τις βαρκούλες. Ρωτήσαμε τον ψαρά αν ήταν όντως εκεί "οι Πύλες του Άδη" μας είπε για κάτι σπηλιές πιο πέρα, προσβάσιμες μόνο από τη θάλασσα. Ο βαρκάρης, μας αρνήθηκε όμως να μας πέμψει εκεί, ίσως δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα μας...
 |
| Ναός των Αγίων Ασωμάτων |
Αφού είδαμε τα ενδιαφέροντα σημεία, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε την πορεία μας, ο ένας πίσω από τον άλλον. Ο καιρός καλός, η ώρα ιδανική. Ήπιες ανηφόρες και κατηφόρες, πέτρες και θαμνώδης βλάστηση. Ύστερα από πορεία 40΄ σχεδόν φτάσαμε στο φάρο. Πρόσφατα σχετικά ανακινισμένος αλλά τα σημάδια από την αρμύρα, τα κύματα και τους αέρηδες είναι ορατά παντού. Λιτό κτίσμα με τα αναγκαία μέσα. Ο κόσμος πήγαινε και ερχόταν σε ομάδες, χάζευε, έβγαζε φωτογραφίες.
 |
| Σημείο του Ναού του Ποσειδώνα, ψηφιδωτό ήλιος |
Χαζέψαμε και εμείς το τοπίο παρόλο που η ατμόσφαιρα ήταν λίγο μουντή, η ώρα λίγο πριν τη δύση του ήλιου ήταν κατάλληλη για ατμοσφαιρικές φωτογραφίες, χαιρετούσαμε προς τα drones που κάποιοι είχαν απογειώσει, βλέπαμε τα καράβια που είχαν χαράξει τη ρότα τους στο μεσοπέλαγο, το φως της ημέρας έπεφτε σιγά σιγά, ο κόσμος άρχισε να αραιώνει και να επιστρέφει. Συνειδητοποιούμε ότι το σημείο που βρισκόμαστε είναι το νοτιότερο άκρο της Πελοποννήσου, της ηπειρωτικής Ελλάδα και επαγωγικά των Βαλκανίων και της Ευρώπης.
 |
| Χώρος που τοποθετείται το Υπνομαντείο, κατ' άλλους οι πύλες του Άδη |
Από την παρέα μας οι περισσότεροι αποφασίσαν να επιστρέψουν, αφού ο φάρος δεν άναβε. Δύο μείναμε λίγο παραπάνω για να δούμε το φάρο να ανάβει και να τον χαιρετίσουμε! Το φεγγάρι είχε ανατείλει εδώ και ώρα. Το σκοτάδι είχε πέσει, ο φάρος όμως ακόμα να ανάψει. Μήπως είχε πεισμώσει; Μήπως να περιμέναμε ακόμα; Θα ξέχασαν να αλλάξουν το χρονοδιακόπτη και θα ανάψει λίγο αργότερα ίσως. Κάναμε διάφορες υποθέσεις όσο περιμέναμε. Είχαν περάσει 45' μετά τη δύση του ήλιου και τίποτα. Με βαριά καρδιά αποφασίσαμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής.
 |
| Ο φάρος στον κάβο Ματαπά ή Ταίναρο |
Είχε νυχτώσει για τα καλά πλέον. Ακόμα και τα πλοία στον ορίζοντα είχαν ανάψει τα φώτα τους. Η απογοήτευση και η απορία ήταν έκδηλη. Ευτυχώς είχαμε φακούς που θα φώτιζαν το μονοπάτι της επιστροφής. Τα μάτια μας όμως είχαν προσαρμοστεί στο σκοτάδι. Το φεγγάρι από ψηλά φώτιζε τα βήματά μας. Δεν χρησιμοποιήσαμε τους φακούς. Καθώς ξεμακραίναμε, γυρίζαμε τα κεφάλια πίσω μήπως και άναψε ο φάρος, να τον χαιρετίσουμε από μακριά έστω. Τίποτα... Τα βήματα πιο βαριά από το απόγευμα. Η προσοχή τεταμένη, να μην παραπατήσουμε και να μην χάσουμε το μονοπάτι. Ο φάρος ξεχάστηκε προς το παρόν και η κουβέντα γύρισε στο πού πιθανόν βρισκόταν ψυχοπομπείο, πώς έφτασε ο Ηρακλής εδώ για να κάνει το δωδέκατο και τελευταίο του Άθλο, (ο μύθος λέει έφτασε στο Ταίναρο, κατέβηκε στον Άδη, εκεί είδε και γνωστούς, πήρε τον Κέρβερο και ανέβηκε πίσω στον κόσμο), ποιος άλλος πήγε και γύρισε από τον Άδη (θυμηθήκαμε τον πολυμήχανο Οδυσσέα, το Λάζαρο και το Χριστό), αλλάξαμε τη κουβέντα σε πιο ανάλαφρα πράγματα όπως πόσο διαφορετική είναι η νύχτα χωρίς τα φώτα κάτι που είχαμε ξεχάσει τελευταία.
 |
| Ο φάρος με το φεγγάρι και το καράβι στο βάθος |
Πλησιάζοντας στον πολιτισμό, τα μηνύματα στο κινητό από αναπάντητες κλήσεις, μας επανάφεραν στην πραγματικότητα. Η παρέα είχε καθίσει στην ψαροταβέρνα και μας έψαχνε.
- Να παραγγείλετε και για μας! είπαμε.
Ο ταβερνιάρης μας έλυσε και το μυστήριο του φάρου.
- Ο φάρος;! έχει χαλάσει πριν λίγες μέρες. Περιμένουν ανταλλακτικό...
 |
| Το φεγγάρι αντανακλά το φως του στα ρυτιδιασμένα νερά του κολπίσκου |
Η πορεία μας συνεχίστηκε προς τη δυτική ακτή (Α83) και κατόπιν Βόρεια (Α828) περνώντας από το Inveraray, - να σταματήσετε να δείτε το κάστρο - , το Oban από όπου φεύγουν πολλά πλοία για τα νησάκια των Εβρίδων. 
Βλέπεις παντού πράσινο, πολλά νερά και τοπία που σε προϊδεάζουν για το τι θα ακολουθήσει. Σταμάτησα και σε ένα πάρκινγκ με ωραία θέα, για να ψάξω μήπως βρω τη θήκη μιας κάμερας με δύο video κασέτες που είχα ξε-χασει την προηγούμενη φορά που είχα περάσει από εκεί, το Καλοκαίρι του 1998. Σταματήσαμε να μείνουμε σε ένα Β&Β λίγο πριν από το Fort William. Όχι και τόσο καλό και καθαρό, αλλά τι να κάνουμε αυτό μας έτυχε, νύχτα ήταν και πέρασε. Κάναμε μια πεζοπορική διαδρομή στην περιοχή (σε σηματοδοτημένο μονοπάτι) έτσι για να ξεπιαστούμε λίγο από το αυτοκίνητο και να πέσουν και οι πέτρες που είχαν μαζευτεί στα νεφρά. Την επόμενη μέρα ο δρόμος μας συνεχίστηκε με πορεία προς το Isle of Skye. Μπορείς να πας από το Ft. William στο Mallaig και να πάρεις καραβάκι προς το Ardvasar (1998), εμείς τώρα προτιμήσαμε να κάνουμε μερικά μίλια παραπάνω (Α87), αριστερά πριν τη λίμνη Ness (Loch Ness) και να πάμε από τη γέφυρα (μιας και είχαν καταργήσει και τα διόδια). Οι εναλλασσόμενες εικόνες είναι γραφικές. Κάστρα και πύργοι να εμφανίζονται στο πουθενά, σε λοφάκια, σε παραλίες, σε δάση. 
Ο δρόμος μας οδήγησε στο Dunvegan αφού περάσαμε από το Portree με το ωραιότατο λιμανάκι του και κατευθυνθήκαμε Βόρεια στο Kilmaluag και μετά στο Uig, χρώματα μοναδικά, καταρράκτες, νερά ερειπωμένοι πύργοι, τα Μοσχάρια της Σκωτίας, αυτά με το μακρύ τρίχωμα που πέφτει μπροστά στα μάτια. 
Το πρωί από το Dunvegan, αντί να γυρίσουμε προς τα πίσω, με το αυτοκίνητο αποφασίσαμε να πάμε δυτικά, μας είπαν ότι στο Neist Point υπάρχει φάρος με εντυπωσιακά τοπία αλλά θέλει λίγο περπάτημα. Το περπάτημα ήταν αρκετό αλλά το αποτέλεσμα μας αποζημίωσε με το παραπάνω. Μη το χάσετε, αξίζει. 
Το Isle of Skye είναι το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος των εσωτερικών Εβρίδων νήσων και αν είστε λάτρης της φύσης να μην το χάσετε. Η πορεία συνεχίστηκε το υπόλοιπο της ημέρας από τους (Α896), (Α832), (Α835) μέχρι το Ullapool. Το μάτι δεν χορταίνει. Θάλασσα, βουνό, δάσος, ποτάμια, παραλία. 
Αν είναι καλή η μέρα σταματήστε να κάνετε ένα μπάνιο στη παραλία Gairloch. Εμείς τη ρίξαμε τη βουτιά μας και το απολαύσαμε. Το βράδυ ήρθε η στιγμή για τις κρίσιμες αποφάσεις. Πρόγραμμα δεν υπήρχε μέχρι τότε, αλλά έπρεπε να δούμε αν θα προλάβουμε να ανέβουμε στο Βορειότερο άκρο απέναντι από τα νησιωτικά συμπλέγματα Orkney και Shetland εκεί που ενώνεται ο Ατλαντικός με τη Βόρεια θάλασσα, ή θα γυρίσουμε πίσω για προλάβουμε το αεροπλάνο. Αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω. Ο ήλιος είχε δύσει στο λιμάνι του Ullapool, μια φώκια έκανε την εμφάνισή της και μας κοίταζε για λίγο. Μέχρι να πάρω τη φωτογραφική μηχανή, έκανε μια βουτιά, ως δεινή κολυμβήτρια και εξαφανίστηκε στα σκοτεινά νερά του λιμανιού. Το πρωί ξυπνήσαμε και φύγαμε στα γρήγορα, γιατί η μέρα θα ήταν μεγάλη. Κατηφορίζουμε τον (Α835) και όταν φτάσαμε στον (Α9) πήγαμε αριστερά (βόρεια) μέχρι το Dornoch. Τελικά όντως δεν μας βγαίναν οι χρόνοι. 
Άντε πάλι πίσω, στάση στο Inverness, πρωτεύουσα των Highlands, με πολλά και ωραία κτίρια και τον πύργο να δεσπόζει στο λόφο. Η πεζογέφυρα είναι αρμονικά ενταγμένη στο περιβάλλον και ο ποταμός Ness να χωρίζει και να ενώνει τη πόλη. "Ness" καλά καταλάβατε, πλησιάζουμε τη λίμνη Ness ή αλλιώς Loch Ness! "Λέτε να δούμε τη Nessie?", το τέρας ντε! Όσο και να ψάχνουμε δεν είδαμε τίποτα. Μόνο στο Μουσείο είδαμε πολλά αντίγραφά της. Καταναλωτικός παράδεισος... Το μεσημέρι στο Fort Augustus την ώρα του φαγητού, χαζεύαμε και τη διέλευση των σκαφών από το κανάλι της Καληδονίας. 
Το Caledonian canal φτιάχτηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, είναι ένα σύστημα από διαδοχικές δεξαμενές που ανοιγοκλείνουν, γεμίζοντας ή αδειάζοντας και τα πλοία μεταφέρονται διαδοχικά από τη μία δεξαμενή στην άλλη, με αυτό το σύστημα ποταμών και λιμνών που συνδέει την ανατολική ακτή της Σκωτίας με τη δυτική, παρακάμπτεται παράλληλα η Βόρεια θάλασσα, είναι αντίστοιχη αρχή με τη διώρυγα του Παναμά. Σήμερα χρησιμοποιείται, ως επί το πλείστον από σκάφη αναψυχής.