Δολοφονία του Γεωργίου στη Θεσσαλονίκη

Περπατώντας στη Λεωφόρο Βασ. Όλγας στη Θεσσαλονίκη, κοντοστάθηκα όταν είδα στο πεζοδρόμιο μια στήλη που δεν κατάλαβα τι ήταν. Την παρατήρησα, εντόπισα στην πίσω πλευρά μια ημερομηνία - 5 Μαρτίου 1913 - μέσα σε ένα στεφάνι. Παραπίσω εντόπισα, κρυμμένο μέσα στα ψηλά κυπαρίσσια, μια προτομή σε βάθρο Βασιλεύς Γεώργιος Α' 1863 - 1913. Η πλατεία είναι το σημείο που δολοφονήθηκε ο Βασιλιάς της Ελλάδος Γεώργιος Α'. Στην άλλη πλευρά της πλατείας τοποθετήθηκε πριν μερικά χρόνια το άγαλμα της Όλγας, συζύγου του. Έψαξα αργότερα και βρήκα μερικά πράγματα για το δολοφονημένο Βασιλιά, γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη της Δανίας, ήταν ο μακροβιότερος Έλληνας μονάρχης. Στο παρελθόν είχε γίνει απόπειρα δολοφονίας του στην Αθήνα (Άγιος Σώστης). Απέκτησε οκτώ παιδιά, θεωρείτο συνετός ηγέτης, επί των ημερών του υπερδιπλασιάστηκε η έκταση της χώρας και μπήκε σε νέα βάση το κράτος. Ετάφη στο Τατόι.

Στήλη στο σημείο της δολοφονίας, στο πεζοδρόμιο της Β. Όλγας στη Θεσσαλονίκη

Η πίσω πλευρά με στεφάνι και ημερομηνία 5 Μαρτίου 1913

Η προτομή του Γεωργίου Α' 

Στην ίδια πλατεία άγαλμα της Βασ. Όλγας

Βρετανικό στρατιωτικό νεκροταφείο, Στρυμώνας Σερρών

Παρουσιάζουμε ένα ακόμα βρετανικό στρατιωτικό κοιμητήριο, στο παρελθόν το είχαμε κάνει εδώ https://pigamiavolta.blogspot.com/2014/09/blog-post.html για αυτό της Δοϊράνης. Όλα τα αντίστοιχα νεκροταφεία είναι με την ίδια δομή - σχέδιο και χωρισμένα σε τομείς, σε σειρές, υπάρχει ένας πέτρινος τύμβος σε σχήμα κώνου με σταυρό και ένα πέτρινο βάθρο στο πλάι και κυπαρίσσια αιωνόβια, όλος ο χώρος είναι ορισμένος με πέτρινο τοίχο. Ο χώρος είναι πολύ φροντισμένος και περιποιημένος, με τρόπο ώστε να προσφέρει γαλήνη και ηρεμία στον επισκέπτη.

Εντοιχισμένη πλάκα στα Ελληνικά στην είσοδο του κοιμητηρίου. Η αριστερή πλευρά της εισόδου έχει αντίστοιχη πλάκα στα αγγλικά

Το συγκεκριμένο τώρα έχει 955 νεκρούς θαμένους στο χώρο, πεσόντες στο μέτωπο του ποταμού Στρυμώνα (Στρούμα) από τη Βρετανική Κοινοπολιτεία και τους συμμάχους τους, εναντίων των Βουλγάρων κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (Α' Π.Π.) 1914 - 1918. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Καλόκαστρο, προσέξτε τις οδηγίες από τους χάρτες, εγώ - όπως θυμάμαι - πήγα μέσα από αγροτικούς δρόμους, μέχρι και αλεπού (!) ξεπετάχτηκε μπροστά μου, απέχει 25 χιλιόμετρα από τις Σέρρες. Στον Α' Π.Π. ο Στυμώνας ήταν το σύνορο μεταξύ συμάχων της Ανταντ (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, ΗΠΑ, Ελλάδα) και της Τριπλής Συμμαχίας (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Βουλγαρία και Οθωμανική Αυτοκρατορία). Χιλιάδες στρατιώτες (κοντά στους 20.000) έπεσαν στα πεδία των μαχών αποτρέποντας τις δυνάμεις του άξονα να προελάσουν προς την Ελλάδα. Στον Ελλαδικόο χωρο υπάρχουν 25 βρετανικά νεκροταφεία.   

Τοπωνύμιο STRUMA Στρυμώνας

Αποψη, εσωτερικό του κοιμητηρίου

Άλλη άποψη

Χώρος περιποιημένος και φροντισμένος

Πλάκα μεταλική, με το ιστορικό των μάχών και του χώρου

Η αρχιτεκτονική είναι σε όλα τα στρατιωτικά νεκροταφεία η ίδια. "Their name liveth for evermore"

Κορέα, στη νεκρή ζώνη

 Όχι πολύ μακρυά από την πρωτεύουσα της Ν. Κορέας, Σεούλ βρίσκεται η νεκρή ζώνη ή αλλιώς αποστρατικοποιημένη ζώνη, που χωρίζει τη Βορειά και Νότια Κορέα. Κατ' ουσίαν είναι η συνοριακή γραμμή μήκους 250 περίπου χιλιομέτρων με πλάτος 2 χιλιόμετρα εκατέρωθεν της, στην οποία δεν υπάρχει στρατιωτική παρουσία. Δημιουργήθηκε με τη συνθήκη κατάπαυσης του πυρός το 1953. Στη περιοχή υπάρχουν δύο χωριά ένα από κάθε πλευρά στα οποία οι κάτοικοι έχουν ιδιαίτερα προνόμια. Επίσης, η κάθε χώρα έχει ιστό με τη σημαία της για να είναι ορατή από "παντού". Αρχικά οδήγησε σε ανταγωνισμό των δύο χωρών για το ύψος του ιστού και το μέγεθος της κάθε σημαίας αλλά τελικά εγκαταλείφθηκε, με υψηλότερο ιστό να παραμένει αυτόν της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας (Β. Κορέα). Οι σημαίες είναι ορατές από το παρατηρητήριο με κιάλια, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες παρακάτω.

Στη Ν. Κορέα έχει αναπτυχθεί τουριστικό κύμα που επισκέπτεται την περιοχή ώστε να δει και να ενημερωθεί για τη χώρα πού είναι χωρισμένη στα δύο. Αποτελεί τουριστικό προορισμό για πολλούς, κομμάτι της ιστορίας της χώρας. Για να εισέλθει στην περιοχή κάποιος πρέπει να πάρει ειδική άδεια από το στρατό και δεν σημαίνει ότι πάντα υπάρχει σίγουρη είσοδος στην περιοχή. Υπάρχουν στρατιωτικά μπλόκα και έλεγχος στις ταυτότητες / διαβατήρια. Τα σύνορα για την πρόσβαση από τη μια χώρα στην άλλη και το αντίστροφο είναι κλειστά, χωρίς καμία εξαίρεση. Στις φωτογραφίες παρακάτω είναι το σημείο που βρίσκεται το "τρίτο τούνελ" που κατασκευάστηκε για τη μυστική εισβολή αλλά ανακαλύφθηκε, είναι σήμερα προσβάσιμο μέχρι ένα σημείο, αλλά για να το κάνεις πρέπει να φοράς άνετα παπούτσια και να βάλεις το προστατευτικό κράνος που σου παρέχεται.  Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται σε σημεία που μπορεί να είναι ναρκοθετημένα και σημειωμένα με κίτρινο τρίγωνο. Όπου το δούμε, δεν διασχίζουμε.

Αντίστοιχη νεκρή ζώνη υπάρχει στην Κύπρο - η λεγόμενη πράσινη ζώνη, εκεί όμως είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα καθώς πρόκειται για εισβολή και κατοχή του βόρειου τμήματος μιας ανεξάρτητης χώρας.

DMZ DeMilitarized Zone, Κορέα

Η σημαία της Β. Κορέας, όπως φαίνεται από τα κιάλια του παρατηρητηρίου 

Η σημαία της Ν. Κορέας, όπως φαίνεται από τα κιάλια του παρατηρητηρίου

Η θέα προς τη Β. Κορέα

Γλυπτό στο σημείο "του 3ου τούνελ" που συμβολίζει τη προσπάθεια ένωσης Βορείου και Νοτίου Κορέας 

Σιντριβάνι με γλυπτό

Η Σπιναλόγκα, οι λοιμοί και το νέο έτος

Πλησιάζοντας στη Σπιναλόγκα

Ας αφήσουμε το 2021 με μία νότα μελλοντικής αισιοδοξίας. Η ανθρωπότητα ξε-πέρασε και στο παρελθόν πολλές μεταδοτικές ασθένειες όπως ο λοιμός του 5ου αι. π.Χ. στην Αθήνα, η πανώλη, η χολέρα, η λέπρα για να αναφέρω μερικές.

Οι ευχές για Καλή Χρονιά και υγεία για το 2022 γίνονται επίκαιρες όσο ποτέ τα τελευταία χρόνια. Επέλεξα να συνοδεύσω τις ευχές μου αυτές με μια ανάρτηση στη Σπιναλόγκα που αποτέλεσε το λεπροκομείο - λοιμοκαθαρτήριο μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα για την Κρήτη.

Στοά

Η Σπιναλόγκα είναι ένα νησί στο Λασίθι της Κρήτης στην είσοδο του κόλπου της Ελούντας και στρατηγικής κάποτε σημασίας για την περιοχή. Έγινε ευρύτερα γνωστό από το βιβλίο "Το νησί" και την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά. Σήμερα αποτελεί Αρχαιολογικό χώρο - πάρκο επισκέψιμο στο κοινό με εισιτήριο, και πρόσβαση με καραβάκι από την ακτή. Πολλοί χώροι έχουν ανακαινιστεί και είναι σε εξέλιξη άλλες εργασίες αναστήλωσης και συντήρησης στο χώρο. Μπορείτε να περιηγηθείτε το νησί, κάνοντας περιμετρικά το περίπατο ή άλλες σηματοδοτημένες διαδρομές. Εναλλακτικά αναζητήστε κάποιον από τους επίσημους ξεναγούς που θα σας πληροφορήσει με λεπτομέρειες για πολλά θέματα ιστορικά του νησιού και της περιοχής γενικότερα.

Αναστηλωμένη αγορά. Τα μαγαζιά ως χώρος εκθεμάτων

Η πορεία μιας πανδημίας είναι ίδια λίγο πολύ ανά τους αιώνες. Σήμερα όμως έχουμε όπλα που δεν υπήρχαν παλιότερα. Ο εντοπισμός της μολυσματικής νόσου γίνεται πολύ σύντομα και αξιόπιστα με ειδικούς ελέγχους, υπάρχουν εμβόλια (προκαλούν ειδική παθητική ανοσία) καθώς επίσης αναπτύσσονται φάρμακα. Ας μείνουμε ψύχραιμοι και ας εμπιστευθούμε αυτούς που ξέρουν.

Υπάρχουν διάφορες διαδρομές για να ακολουθήσεις 

Επεξηγηματικές αναρτήσεις

Ανακαινισμένο κομμάτι και εκκλησία

Κληματαριές για σκιά, ιδιαίτερα χρήσιμες τους Καλοκαιρινούς μήνες

Οχυρωματικά έργα

Τα λείψανα του κλιβάνου αποστείρωσης της εποχής εκείνης

Περιπέτεια στο ακρότατο σημείο της ηπειρωτικής Ελλάδας

Όταν μια παρέα βρεθήκαμε στη Μάνη, θελήσαμε να πάμε στο φάρο που βρίσκεται στο Ακρωτήριο Ταίναρο, το μεσαίο "πόδι" της Πελοποννήσου. Βρήκαμε τις πληροφορίες που θέλαμε, κανονίσαμε να πάμε απόγευμα ώστε να φτάσουμε για να δούμε το ηλιοβασίλεμα και το άναμμα του φάρου. Φτάσαμε στον τελικό οικισμό και στη συνέχεια θα κάναμε την πορεία στο μονοπάτι προς το ακρωτήριο. Το μονοπάτι σχετικά εύκολο, με εξαίρεση κάποια σημεία που ήταν λίγο δύσκολο, πατημένο όμως από τους πεζοπόρους. Η διαδρομή λίγο πάνω από δύο χιλιόμετρα από το σημείο στάθμευσης των οχημάτων μέχρι τη μύτη ή μάλλον καλύτερα το ξίφος που σχίζει τη θάλασσα και μετά μόνο νερό. 

Ο Φάρος στο Ταίναρο

Πριν ξεκινήσουμε την πορεία, εξερευνήσαμε την περιοχή που ενώ είναι Αρχαιολογικός χώρος δεν είναι περιφραγμένος ή ελεγχόμενος. Μπροστά και λίγο αριστερά μας σε ένα έπαρμα της γης ο ναός των Αγίων Ασωμάτων. Ξεκάθαρα δομημένος από παλιότερα υλικά στην περιοχή. Ο ναός του Απόλλωνα Ήλιου πιο δίπλα δεξιά, μετά τον κολπίσκο, που μπορείτε να ρίξετε και μια βουτιά, φαίνονται τα υπολείμματα από τα λιτά ψηφιδωτά με ξεχωριστό αυτό του ήλιου με τις δέκα σπειρωτές ακτίνες του. Πιο αριστερά από το εκκλησάκι είναι ένας άλλος κολπίσκος. Εκεί έχει βλάστηση, πράγμα που μαρτυρά την ύπαρξη πηγής γλυκού νερού. Πλησιάσαμε, είδαμε το χώρο, εγκαταλειμμένο, με σκουπίδια, ακαθαρσίες αλλά και καρπούς, ίσως προσφορά προς χθόνιες θεότητες. Εδώ ίσως κάποτε ήταν "οι Πύλες του Άδου" των αρχαίων Ελλήνων ή το υπνομαντείο. Ο βράχος λαξευμένος, αρχαία λαξεύματα. Πιο πέρα στον κολπίσκο έχουν "πέσει" τσιμέντα για να δημιουργηθεί αγκυροβόλιο για τις βαρκούλες. Ρωτήσαμε τον ψαρά αν ήταν όντως εκεί "οι Πύλες του Άδη" μας είπε για κάτι σπηλιές πιο πέρα, προσβάσιμες μόνο από τη θάλασσα. Ο βαρκάρης, μας αρνήθηκε όμως να μας πέμψει εκεί, ίσως δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα μας...  

Ναός των Αγίων Ασωμάτων

Αφού είδαμε τα ενδιαφέροντα σημεία, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε την πορεία μας, ο ένας πίσω από τον άλλον. Ο καιρός καλός, η ώρα ιδανική. Ήπιες ανηφόρες και κατηφόρες, πέτρες και θαμνώδης βλάστηση. Ύστερα από πορεία 40΄ σχεδόν φτάσαμε στο φάρο. Πρόσφατα σχετικά ανακινισμένος αλλά τα σημάδια από την αρμύρα, τα κύματα και τους αέρηδες είναι ορατά παντού. Λιτό κτίσμα με τα αναγκαία μέσα. Ο κόσμος πήγαινε και ερχόταν σε ομάδες, χάζευε, έβγαζε φωτογραφίες. 

Σημείο του Ναού του Ποσειδώνα, ψηφιδωτό ήλιος 

Χαζέψαμε και εμείς το τοπίο παρόλο που η ατμόσφαιρα ήταν λίγο μουντή, η ώρα λίγο πριν τη δύση του ήλιου ήταν κατάλληλη για ατμοσφαιρικές φωτογραφίες, χαιρετούσαμε προς τα drones που κάποιοι είχαν απογειώσει, βλέπαμε τα καράβια που είχαν χαράξει τη ρότα τους στο μεσοπέλαγο, το φως της ημέρας έπεφτε σιγά σιγά, ο κόσμος άρχισε να αραιώνει και να επιστρέφει. Συνειδητοποιούμε ότι το σημείο που βρισκόμαστε είναι το νοτιότερο άκρο της Πελοποννήσου, της ηπειρωτικής Ελλάδα και επαγωγικά των Βαλκανίων και της Ευρώπης.

Χώρος που τοποθετείται το Υπνομαντείο, κατ' άλλους οι πύλες του Άδη

Από την παρέα μας οι περισσότεροι αποφασίσαν να επιστρέψουν, αφού ο φάρος δεν άναβε. Δύο μείναμε λίγο παραπάνω για να δούμε το φάρο να ανάβει και να τον χαιρετίσουμε! Το φεγγάρι είχε ανατείλει εδώ και ώρα. Το σκοτάδι είχε πέσει, ο φάρος όμως ακόμα να ανάψει. Μήπως είχε πεισμώσει; Μήπως να περιμέναμε ακόμα; Θα ξέχασαν να αλλάξουν το χρονοδιακόπτη και θα ανάψει λίγο αργότερα ίσως. Κάναμε διάφορες υποθέσεις όσο περιμέναμε. Είχαν περάσει 45' μετά τη δύση του ήλιου και τίποτα. Με βαριά καρδιά αποφασίσαμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής.

Ο φάρος στον κάβο Ματαπά ή Ταίναρο

Είχε νυχτώσει για τα καλά πλέον. Ακόμα και τα πλοία στον ορίζοντα είχαν ανάψει τα φώτα τους. Η απογοήτευση και η απορία ήταν έκδηλη. Ευτυχώς είχαμε φακούς που θα φώτιζαν το μονοπάτι της επιστροφής. Τα μάτια μας όμως είχαν προσαρμοστεί στο σκοτάδι. Το φεγγάρι από ψηλά φώτιζε τα βήματά μας. Δεν χρησιμοποιήσαμε τους φακούς. Καθώς ξεμακραίναμε, γυρίζαμε τα κεφάλια πίσω μήπως και άναψε ο φάρος, να τον χαιρετίσουμε από μακριά έστω. Τίποτα... Τα βήματα πιο βαριά από το απόγευμα. Η προσοχή τεταμένη, να μην παραπατήσουμε και να μην χάσουμε το μονοπάτι. Ο φάρος ξεχάστηκε προς το παρόν και η κουβέντα γύρισε στο πού πιθανόν βρισκόταν ψυχοπομπείο, πώς έφτασε ο Ηρακλής εδώ για να κάνει το δωδέκατο και τελευταίο του Άθλο, (ο μύθος λέει έφτασε στο Ταίναρο, κατέβηκε στον Άδη, εκεί είδε και γνωστούς, πήρε τον Κέρβερο και ανέβηκε πίσω στον κόσμο), ποιος άλλος πήγε και γύρισε από τον Άδη (θυμηθήκαμε τον πολυμήχανο Οδυσσέα, το Λάζαρο και το Χριστό), αλλάξαμε τη κουβέντα σε πιο ανάλαφρα πράγματα όπως πόσο διαφορετική είναι η νύχτα χωρίς τα φώτα κάτι που είχαμε ξεχάσει τελευταία. 

Ο φάρος  με το φεγγάρι και το καράβι στο βάθος

Πλησιάζοντας στον πολιτισμό, τα μηνύματα στο κινητό από αναπάντητες κλήσεις, μας επανάφεραν στην πραγματικότητα. Η παρέα είχε καθίσει στην ψαροταβέρνα και μας έψαχνε.

- Να παραγγείλετε και για μας! είπαμε.

Ο ταβερνιάρης μας έλυσε και το μυστήριο του φάρου.

- Ο φάρος;! έχει χαλάσει πριν λίγες μέρες. Περιμένουν ανταλλακτικό...

Το φεγγάρι αντανακλά το φως του στα ρυτιδιασμένα νερά του κολπίσκου

Η κοιμωμένη του Χαλεπά

Κοιτούσα τις αναρτήσεις μου και παρατήρησα την ετικέτα "dark tourism" Σκοτεινός τουρισμός έχει αποδοθεί στα ελληνικά. Είναι ο τουρισμός που έχει συνδεθεί με τραγωδίες και θάνατο. Θα πει κανείς, γιατί να επισκεφτώ ένα τέτοιο μέρος; Συνήθως είναι συνδεδεμένο με ιστορικά γεγονότα και μπορεί κανείς να αναλογιστεί το παρελθόν, τα συλλογικά λάθη και τους τρόπους αποφυγής. Ίσως και από απλή περιέργεια. Αναλογιζόμενος αυτά έψαξα στις φωτογραφίες μου και βρήκα την "Κοιμωμένη", έργο του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά. Το έργο του 1878, βρίσκεται στο α΄ Νεκροταφείο Αθηνών ανάμεσα σε πολλά άλλα καλλιτεχνικά δείγματα και μνημεία. 

Το άγαλμα παρουσιάζει την Σοφία Αφεντάκη ξαπλωμένη ολόσωμη, σε ένα ανάκλιντρο, επάνω σε τσαλακωμένα σεντόνια. Είναι φτιαγμένο από σε λευκό μάρμαρο. Το σώμα σχηματίζει αμβλεία γωνία μεταξύ του κορμού και των κάτω άκρων. Το κεφάλι γέρνει πίσω γυρισμένο ελαφρώς δεξιά και ακουμπά σε μαξιλάρι. Στο αριστερό χέρι κρατά έναν σταυρό τοποθετημένο στο ύψος του στέρνου, ενώ το άλλο χέρι ακολουθεί τη γραμμή της κλίνης και το αριστερό πόδι είναι ελαφρά ανασηκωμένο, το δεξί παρότι ελαφρώς λυγισμένο ακουμπά πάνω στο στρώμα. Φορά ένδυμα και είναι σκεπασμένη με σεντόνι, παρόλα αυτά η μορφή του σώματος διαγράφεται πολύ καλά. Ο Χαλεπάς φιλοτέχνησε μια ολόσωμη κοπέλα που έχει παραδοθεί στις αγκάλες του Μορφέα.

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς είναι εξαιρετικός γλύπτης και το συγκεκριμένο έργο του ίσως το ωραιότερο και σίγουρα το πιο ονομαστό. Γεννημένος στην Τήνο, με παράδοση μαρμαρογλυφεία και οικογένεια καλλιτεχνών ακολουθεί τα χνάρια της οικογένειας. Τα θέματα υγείας που αντιμετωπίζει δεν τον εμποδίζουν από το να σπουδάσει στην Αθήνα και το Μόναχο και να ζήσει 87 δημιουργικά έτη.

Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία στην αναμνηστική έκδοση για τους Νεοέλληνες Γλύπτες, 28-2-67, συμπεριέλαβαν το συγκεκριμένο έργο σε γραμματόσημο.

"Η κοιμωμένη" - Γιαννούλης Χαλεπάς

Πλησιάζει το Halloween

Ένα έθιμο που έφτασε στην Αμερική από την Ευρώπη από την Ιρλανδία καθώς έχει επιρροές Κελτικές. Μοιάζει με το "δικό" μας Αποκριάτικο Καρναβάλι αλλά σχετίζεται με τα φαντάσματα και τα πνεύματα και όχι τόσο με τη θρησκεία. Τα τελευταία χρόνια έφτασε και στην Ελλάδα περισσότερο ως εμπορική γιορτή, θα δείξει το μέλλον πως θα εξελιχθεί. Εσείς αγοράσατε την κολοκύθα σας ή ακόμα; Τρέξτε να προλάβετε.

Άντε, να ξεπουλήσουμε

Αυτή θα γίνει τέλειο φαναράκι

Διαλέχτε!

18 χρόνια μετά...

11 Σεπτεμβρίου 2001. Οι περισσότεροι θυμούνται πού βρίσκονταν εκείνη την ημέρα. Πώς αντιμετώπισαν την είδηση και τα τραγικά επακόλουθα. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν, δείχνουν τί υπάρχει σήμερα στο σημείο μηδέν που κάποτε υψώνονταν οι δίδυμοι πύργοι - ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης.

Εδώ που υπήρχε ο ένας ουρανοξύστης σήμερα βρίσκεται αυτό το τεράστιο, επιβλητικό, κενό - σιντριβάνι

Ο Σταθμός τρένων εσωτερικά

Ο Σταθμός τρένων, σαν ραχοκοκαλιά ψαριού

Ο Σταθμός τρένων, εξωτερική άποψη

Ο ημιτελής Ορθόδοξος Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου

Μνημεία Ελλήνων Πεσόντων στην Κορέα

Στον πόλεμο της Κορέας συμμετείχε ελληνικό εκστρατευτικό σώμα από το 1950 ως το 1955 με αεροπορία και Στρατεύματα. Συνολικά συμμετείχαν πάνω από 10.000 άτομα. Οι απώλειες ήταν 186 νεκροί, 577 τραυματίες και 4 αεροσκάφη τυπου Dakota. Η Κορέα για να τιμήσει τους Ελληνες έφτιαξε μνημείο με επιρροές αρχαιοελληνικές (λευκά μάρμαρα και κίονες) και την επιγραφή "Ανδρών Επιφανών Πάσα Γη Τάφος" από τον Επιτάφιο του Περικλή στα Κορεατικά και Ελληνικά στη βάση. Η μεταλλική κυκλική "ασπίδα" έχει γυρω έξι διακοσμητικές ροζέτες και απάνω περικεφαλαία, δόρυ και δάφνες. Αριστερά και Δεξιά (δεν φαίνεται στη φωτογραφία) υπάρχει συντομο ιστορικό και τα ονόματα των πεσόντων. 

Το μνημείο των Ελλήνων πεσόντων στο Ichon

Στη χώρα υπάρχουν τρία μνημεία. Το πρώτο και πιο εντυπωσιακό, είναι αυτό που περιγράφηκε παραπάνω, δίπλα σε ενα χώρο στάθμευσης σε οδική αρτηρία που οδηγεί από τη Σεούλ στο Νότιο μέρος της χώρας κοντά στο Ίτσον. Σε παλαιές φωτογραφίες το μνημείο φαίνεται να έχει μεγάλη τετράγωνη πλακέτα ενώ σήμερα υπάρχει κυκλική ασπίδα. Το δεύτερο μνημείο βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του Πολεμικού Μουσείου στη Σεούλ. Το σχέδιο είναι ίδιο για όλες τις χώρες που συμμετείχαν στην ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ, για κάθε χώρα όμως αναφέρει τα στοιχεία της. Το τρίτο μνημείο είναι στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, κοντά στο σημείο που ήταν στρατοπεδευμένη η Ελληνική Δύναμη και είναι ενας μεγάλος σταυρός στη βάση του οποίου αναφέρονται τα ονόματα των πεσόντων.

Σήμερα δεν υπάρχουν νεκροί Έλληνες στρατιώτες θαμένοι στην Κορέα, οι σοροί των πεσόντων επαναπατρίσθηκαν στην Ελλάδα.

Η Κορεατική και Ελληνική σημαία κυματίζουν στο χώρο του μνημείου

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο μνημεία, το ένα στην Αθήνα, στο Δήμο Παπάγου και το άλλο στη Θεσσαλονίκη στη παραλία, θα βρώ τη φωτογραφία και θα την αναρτήσω άλλη φορά.

Η στήλη προς τιμήν της Ελλάδας στο πολεμικό μουσείο της Κορέας



Ο Σταυρός και στη βάση του γραμμένα τα ονόματα των πεσόντων στη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος 

Πλατφόρμα 9 3/4

Στο σταθμό του Λονδίνου King's Cross, βρίσκεται η κινηματογραφική πλατφόρμα που δεν οδηγεί πουθενά (;). Από εκεί ξεκίνησε το χαρισματικό παιδί για το ταξίδι του στο Hogwarts το κολλέγιο των μαθητευόμενων μάγων. Όπως καταλάβατε μιλώ για τον Harry Potter.

King's Cross, Platform 9 3/4

Θα σας πω και την ιστορία μου από αυτό το μέρος και τη φωτογραφία. Όταν πριν μερικά χρόνια πήγα στο σταθμό για να δω το σημείο αυτό υπήρχαν πλήθη κόσμου που χάζευαν και φωτογραφίζονταν στο σημείο. Ζήτησα κι εγώ από κάποιον να με φωτογραφίσει κρατώντας το καρότσι στο σημείο εκείνο. Τον ευχαρίστησα και συνέχισα το δρόμο μου. Το βράδυ γυρίζοντας στο ξενοδοχείο και βλέποντας τις φωτογραφίες, με έκπληξη διαπίστωσα ότι δεν ήμουν μέσα! Λέτε να...

Newgrange, Ireland

Το Newgrange αποτελεί ένα μεγαλιθικό μνημείο στην Ιρλανδία, χρονολογείται στο 3200 π.Χ. στη Νεολιθική περίοδο.

Για να γίνει σύγκριση χρονολογική αρκεί να αναφέρουμε ότι κατασκευάστηκε πριν της Μυκήνες, τις πυραμίδες της Αιγύπτου και το μνημείο Stonehenge στην Αγγλία.

Το μνημείο έχει συντηρηθεί, το τοιχίο έχει αναστηλωθεί σύμφωνα με μοντέλο, ανάλογα το που βρέθηκαν οι λίθοι και είναι επισκέψιμο με ελεγχόμενη πρόσβαση και ξεναγό.

Δεν είναι σίγουρο αν χρησιμοποιήθηκε ως θρησκευτικό μνημείο, ως τάφος ή τύμβος, ως αστρονομικό έργο για παρατήρηση των φαινομένων, ή για άλλες τελετουργικές δραστηριότητες.

Το εσωτερικό του τύμβου είναι ένας διάδρομος λίγων μέτρων με δύο μικρούς χώρους αλλά το χαρακτηριστικό του είναι ότι στο χειμερινό ηλιοστάσιο το φως του ηλίου πέφτει σε όλο το μήκος του για κάποια λεπτά φωτίζοντας το εσωτερικό του μέχρι το βάθος.

Είναι χαρακτηρισμένο μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO.

Σε κάποια σημεία υπάρχουν πάνω στο δομικό υλικό γραμμικά και σπειροειδή σχέδια και αφαιρετικά σχήματα με άγνωστους συμβολισμούς, ίσως και να είναι απλά διακοσμητικά.

Οι φωτογραφίες είναι από μια ηλιόλουστη, καλοκαιρινή μέρα που το επισκέφτηκα και "χρονολογούνται" πλέον της δεκαετίας.

Αν βρεθείτε στην Ιρλανδία, επιδιώξτε να το επισκεφτείτε και να μην μείνετε μόνο στις pub, τον St. Patrick και τα περίφημα εργοστάσια ζυθοποιίας.