Το ταπεινό ποδόμακτρο

Εικόνα άλλης εποχής. Το ποδόμακτρο είναι μεταλλική βέργα ή σίδερο που χρησιμεύει στο καθαρισμό από τις λάσπες των υποδημάτων. Μπορεί να δούμε στα παλιά σπίτια της Αθήνας ή άλλων πόλεων, δίπλα από την είσοδο. Τώρα που στις πόλεις δεν υπάρχουν χωματόδρομοι και λάσπες έχει εκλείψει και η χρήση τους. Μόνο στα καταφύγια των βουνών ή άλλες παρόμοιες περιοχές. Όταν δείτε στο διάβα σας κανένα ξεχασμένο ποδόμακτρο θα ξέρετε περί τίνος πρόκειται.

Μεταλλικό ποδόμακτρο σε ορεινό καταφύγιο στο Βελούχι

 

Όταν η πίστη ενώνεται με τα θαύματα της φύσης. Μετέωρα

Δεν ξέρω ποιος πρώτος χρησιμοποίησε τον τίτλο - λογοπαίγνιο που σήμερα κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές για τα θαύματα των Μετεώρων αλλά είναι πράγματι πολύ πετυχημένος. Στους βράχους των Μετεώρων έχουν κτιστεί μοναστήρια από τον 14ο αιώνα ενώ υπάρχουν μαρτυρίες για για ύπαρξη ασκητών και ερημητών από το 10ο αιώνα. Στην ακμή τους που υπολογίζεται το 16ο αιώνα υπήρχαν περίπου 30 μονές. Σήμερα είναι 6 επισκέψιμες και δέχονται καθημερινά πλήθος κοσμου, προσκυνητές και περιηγητές από όλη τη γη. Αν αποφασίσετε να τα επισκεφτείτε, φροντίστε να έχετε σεμνή ενδυμασία που να ταιριάζει με την ιερότητα του χώρου, δείτε και θαυμάστε τα εκθέματα που είναι προσεγμένα ως προς την παρουσίαση τους, λειτουργικά, λατρευτικά είδη, εξοπλισμό καθημερινής χρήσης, βιβλία και χειρόγραφα, εικόνες, αγιογραφίες και πολλούς ακόμα θησαυρούς χριστιανικής τέχνης, γενικά η φωτογράφιση δεν επιτρέπεται, αλλά μπορείτε να βρείτε πολλά λευκώματα και βιβλία. 

Θέα των βράχων και στο ενδιάμεσο διακρίνεται η Καλαμπάκα

Οι βράχοι των μετεώρων αποτελούν σήμερα μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Στη γύρω περιοχή  υπάρχουν πολλά τουριστικά καταλύματα από καμπιγκ ως ξενοδοχεία, εστιατόρια, σουβενίρ και όλα όσα αναφέρονται ως "tourists' traps". 

Φυσικό περιβάλλον, μοναστήρια

Ανάπτυξη στη γύρω περιοχή Μετέωρα, Καστράκι, Καλαμπάκα έχει επιφέρει και η αναρρίχηση, πεζοπορία, που την έχει αναδείξει σε διεθνή προορισμό στον τομέα αυτό. Οι εικόνες των χαρακτηριστικών βράχων έχουν προβάλλει πολλές φορές τη χωρα μας στο εξωτερικό.  

Το καθολικό της Μονής Μεγάλου Μετεώρου

Η προσέγγιση σήμερα στην περιοχή είναι πολύ εύκολη, με το αυτοκίνητο είτε ως πεζοπόρος, και κάθε μοναστήρι έχει πρόσβαση με μονοπάτι, σκαλες, γέφυρες. Οι πρώτοι αναχωρητές μοναχοί έφτασαν κατω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες όχι μόνο για να ανέβουν και να ζούν αλλά και να κτίσουν - οργανώσουν τις μονές. Μεχρι και πριν μερικές δεκαετίες για να ανέβει και να κατέβει κάποιος σε μοναστήρι έπρεπε να μπει στο παραδοσιακό δίχτυ και να επικρέμεται μεταξύ γης και ουρανού. 

Μεγάλο Μετέωρο, διακρίνονται το λαξευμένο μονοπάτι και ο πύργος από όπου κρέμονταν το δίχτυ  

Βλάστηση και βράχοι

Τα βράχια λες και ξεφυτρώνουν από τις κορφές των δέντρων

Από το μοναστήρι, θέα στο Καστράκι και το αμπέλι

Το καμπαναριό μοιάζει κολλημένο στο βράχο αλλά ο απέναντι βράχος απέχει αρκετά μέτρα

Θύρες και παράθυρα στο Μαρουλά της Κρήτης

 Ο Μαρουλάς είναι ένα χωριό λίγο πιο έξω από το Ρέθυμνο. Δεν είναι γνωστό ακόμα ως τουριστικός προορισμός, είναι όμως παραδοσιακός, διατηρητέος οικισμός. Έχει κτιστεί κατά την ενετοκρατία κυρίως αλλά η κατοίκηση ανάγεται από τη Μινωική περίοδο. Οι δύο πύργοι που σώζονται σήμερα στο χωριό έχουν χαρακτηριστικά ανθρωπόμορφα στοιχεία προσώπου, πόρτα εισόδου για στόμα, παράθυρα για μάτια, καμινάδα τζακιού για μύτη και ρουθούνια. Θυμίζουν τους πύργους της Μάνης και της Τοσκάνης San Gimignano. Ίδιας τεχνοτροπίας ανθρωπόμορφος πύργος υπάρχει και στο κοντινό χωριό Γιαννούδι. Παρακάτω παρουσιάζονται φωτογραφίες από τις θύρες και παρά-θυρα του οικισμού.

Είσοδος αυλής

Μαγαζί με συμμετρικά στην είσοδο παράθυρα

Διακόσμηση ανάμεσα στα παράθυρα

Δρομάκια, μάντρες, πύργοι

Πέτρες χρωματισμένες

Ο πύργος του Μαρουλά Ι, αναινισμένος

Αποψη από το πλάι

Εκκλησία

Πύργος Μαρουλά Ι, διακρίνονται ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά

Παράθυρο

Φραγή εισόδου

Παραθυράκι

Πύργος Μαρουλά ΙΙ, θύρα - στόμα, παράθυρα - μάτια, καμινάδα - μύτη και ρουθούνια 

Πύργος Μαρουλά ΙΙ, άλλη άποψη με παραπάνω. Εγκατειλημμένο πυργόσπιτο

Εγκατάλειψη...

Σχέδια με βότσαλα γύρω από το παράθυρο

Σχέδιο με βότσαλο, παρά την είσοδο

Πύργος Μαρουλά ΙΙ, πίσω όψη

Ανοικτή θύρα, παρατηρήστε τα χέρια εκατέρωθεν της εισόδου

Φανοί και καμπανάκι 

Ένα φύλλο ανοικτό

Βασιλικός στην είσοδο

Ξεχασμένη κεραία μπροστά στο πλατύσκαλο

Άλλη μία και μοναδική

Πιθάρι σε πρώτο πλάνο

Κλιμακωτή είσοδος

Τα ξύλα με την πάροδο του χρόνου

Εγκατάλειψη

Στο βάθος της αυλής διακρίνεται το πηγάδι

Λιτό σχέδιο

Καλό αλλά ξεχασμένο στο χρόνο

Με προσοχή στη λεπτομέρεια, πιθάρια και ποδήλατο με λουλούδια

Πανδαμάτωρ χρόνος

Τα άνθη της αυλής και η πόρτα ανοικτή

Φυτικός διάκοσμος περιμετρικά

Χρώματα

Δαφνες και πικροδάφνες στην είσοδο

Μερική κατάρευση

Αν είσαι και παπάς, με την αράδα σου θα πας

Χορτάριασε η είσοδος

Μάχη Μπεκής, Λαμία Φθιώτιδας

Το μνημείο στο σημείο της μάχης

Μια άγνωστη σε πολλούς μάχη του 1821 είναι η μάχη της Μπεκής που έγινε τον Απρίλιο του 1821 και προηγήθηκε αυτή της Αλαμάνας. Οι ελληνικές δυνάμεις συγκεντρωμένες στη γέφυρα της Αλαμάνας υπό τον Πανουργιά και Αθανάσιο Διάκο στέλνουν μικρό στρατό προς τη Λαμία -Ζητούνι τότε - για να δούνε πόσοι Τούρκοι βρίσκονται εκεί. Γίνονται όμως αντιληπτοί από τους Τούρκους και οι επαναστάτες υπό τον Κομνα Τράκα υποχωρούν στη Μπεκή, στον Αι' Θανάση - βρύση της  Τσάλαινας - πολιορκούμενοι από τους Τούρκους της Λαμίας. Οι Έλληνες, από το διπλανό χωριό Κομποτάδες, μάζεψαν αμέσως ότι υποζύγια υπήρχαν (άλογα, μουλάρια, γαϊδουράκια) που τα καβαλίκεψαν όχι μόνο στρατός αλλά και χωρικοι και τα έβαλαν να κατευθυνθούν προς τη Λαμία - στη κορυφογραμμή. Οι Τούρκοι βλέποντας την εικόνα, θεώρησαν ότι ήταν ελληνικό Ιππικό που πήγαινε να πάρει την πόλη, έλυσαν άρον άρον τη πολιορκία της Μπεκής, για να επιστρέψουν στη βάση τους, στο κάστρο της Λαμία. Οι Έλληνες δεν κάθισαν με σταυρωμένα χέρια, τους πήραν στο κατόπι και αποδεκάτισαν αρκετούς από αυτούς και ενώθηκαν πάλι με τους υπόλοιπους επαναστάτες με λίγες απώλειες. Το σημερινό όνομα του χωριού είναι Σταυρός - Νέα Βράχα, πάνω από το σιδηροδρομικό Σταθμό Λιανοκλαδίου.

Στο σημείο υπάρχει σήμερα μαρμάρινο μνημείο. Το έχει φιλοτεχνήσει ο Μπάμπης Τσέλος από τη Βράχα Ευρυτανίας. Ο Μπάμπης ήταν πολυτάλαντη προσωπικότητα, δάσκαλος το επάγγελμα αλλά καλλιτέχνης κυρίως ζωγράφος και ποιητής. Με τη γλυπτική δεν είχε ασχοληθεί αλλά για χάρη του χωριού του το προσπάθησε. Ξέρουμε ότι πήρε ένα κομμάτι μάρμαρο, σχεδίασε το φύλλο δάφνης προς τιμήν των ηρώων και άρχισε να το λαξεύει πειραματιζόμενος. Το αποτέλεσμα τον δικαίωσε.