Άβακας

Άβακας, κοινώς αριθμητήριο. Στις μέρες μας έχει αντικατασταθεί από τους υπολογιστές τσέπης (κομπιουτεράκια) και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές για πιο πολύπλοκες πράξεις, χρησιμοποιείται μόνο στα νηπιαγωγεία και ίσως και την πρώτη τάξη του δημοτικού σχολείου.
Στη φωτογραφία βλέπετε τον άβακα σε χρήση ακόμα και σήμερα (φωτογραφία του 2008 για την ακρίβεια) σε κατάστημα με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, στη Ρωσία στα σύνορα με τη Μογγολία. Τη χρήση του ακριβώς δεν τη ξέρω, καθώς κάθε χάντρα έχει διαφορετική αξία, αλλά κάθε σειρά υπολογίζει μονάδες δεκάδες, εκατοντάδες νομίζω. Παρατηρήστε ότι οι χάντρες έχουν διαφορετικό χρώμα στο κέντρο - για διευκόλυνση της μέτρησης - καθώς επίσης ότι η τέταρτη σειρά έχει τέσσερις χάντρες αντί για δέκα που έχουν οι άλλες, όχι από λάθος αλλά από κατασκευής. Ο πωλητής έκανε τους υπολογισμούς θεωρώντας ότι ο ξένος που βρέθηκε στο μαγαζί του ξέρει να διαβάζει το αποτέλεσμα ... όταν τον κοίταξα απορημένος και προσπάθησα να μιλήσω, κατάλαβε, πήρε μολύβι και χαρτί και σημείωσε το τελικό ποσό (σε ρούβλια να μην ξεχνιόμαστε). Αυτός ήξερε μόνο ρωσικά που εγώ δεν ήξερα, παρόλα αυτά η συναλλαγή μας ολοκληρώθηκε με επιτυχία.

Η πόλη από πολύ ψηλά

Αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση για το νέο έτος και εύχομαι στους αναγνώστες τη Καλή Χρονιά.

Σε παλαιότερη ανάρτηση (εδώ) είχα κάνει λόγο για την πόλη από ψηλά. Παρακάτω σας παρουσιάζω φωτογραφίες της πόλης από πιο ψηλά. Οι φωτογραφίες είναι από πτήση πάνω από την Αττική με ελικόπτερο, αρκετά χρόνια πριν, το 1998 συγκεκριμένα, και με μία προσεκτική ματιά μπορεί κανείς να δει τις ομοιότητες και τις διαφορές (ό,τι έμεινε ίδιο και ό,τι άλλαξε) σε αυτά τα χρόνια. Το ελικόπτερο δεν επιτρεπόταν να περνάει από πυκνοδομημένες περιοχές χωρίς λόγο, έχουν και αυτά τους δρόμους τους, γι' αυτό δεν θα δείτε φωτογραφίες της Ακρόπολης ή του Λυκαβηττού από κοντά. Θυμάμαι όταν το αεροδρόμιο ήταν ακόμα στο Ελληνικό, έβλεπα την Αθήνα από ψηλά και εντόπιζα τα διάφορα σημεία της. Το ίδιο μπορεί να κάνει κανείς και σήμερα πετώντας πάνω από άλλες πόλεις, αν ζητά θέση στο παράθυρο και όχι πάνω στο φτερό και αν μάλιστα είναι εξοπλισμένος με μία φωτογραφική μηχανή ακόμα καλύτερα. Η αίσθηση που έχεις πετώντας με το ελικόπτερο είναι κάπως διαφορετική από αυτή ενός επιβατηγού αεροπλάνου.

Δείτε τις φωτογραφίες παρακάτω και σχολιάστε ή διορθώστε με αν κάτι δεν είναι ακριβές. Το Ολυμπιακό στάδιο χωρίς το στέγαστρο Καλατράβα και με περισσότερους ελεύθερους χώρους

Άλλη άποψη, κάτω δεξιά ο σταθμός Ειρήνη του ΗΣΑΠ και η ΣΕΛΕΤΕ Ο ΟΤΕ και δεξιά η Κηφισίας

Το νεκροταφείο Ζωγράφου και η Πανεπιστημιούπολη

Η Αττική Οδός στο κομμάτι του Υμηττού υπό κατασκευή

Το πάρκο περιβαλλοντικής αγωγής "Αντ. Τρίτσης" στους Αγ. Αναργύρους

Άλλη άποψη του πάρκου και ο Σαρωνικός στο βάθος

Το άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας με το ομώνυμο γήπεδο (της ΑΕΚ) στο βάθος

Ακτογραμμή στη Σαλαμίνα (;)

Φάρος στα νότια της Σαλαμίνας

Άποψη του ΟΑΚΑ

Το κτήριο του ΟΤΕ από την πίσω πλευρά

Πεντέλη, το Αστεροσκοπείο στο κέντρο και καμένο δάσος γύρω γύρω

Οι εγκαταστάσεις του ΟΔΔΥ

Η χωματερή των Λιοσίων

Πάει ο παλιός ο χρόνος

Πάει ο παλιός ο χρόνος, πάει ένας χρόνος ακόμα. Το πού πάει όμως και από πού μας έρχεται ο νέος, κανείς δεν έχει μπορέσει να μας το απαντήσει μέχρι σήμερα.

Πάει ο παλιός ο χρόνος με τα καλά και τα δύσκολα, με τα ωραία και τα άσχημα, τα γλυκά και τα πικρά, με τις αναμνήσεις που θα μας συνοδεύουν ακόμα και αν θέλουμε να ξεχάσουμε κάποιες από αυτές.

Το τέλος του χρόνου συνήθως είναι το κομβικό σημείο των απολογισμών, των νέων στόχων, των αποφάσεων για το μέλλον...

Έλαβα αυτές τις μέρες πολλές ευχές ηλεκτρονικές, τηλεφωνικές, δια ζώσης, ταχυδρομικές - ναι υπάρχει ακόμα το ταχυδρομείο - που ήταν με χιούμορ, πρωτότυπες, με συναίσθημα με έμπνευση, χαρούμενες, τυπικές.

Εγώ με τη σειρά μου να σας τις πω όπως συνήθιζε ο παππούς μου:

"Έτη πολλά και ό,τι ποθεί έκαστος"

Η φωτογραφία είναι από το Παρίσι τη Πρωτοχρονιά του 1995

Τα μεταξωτά στο Σουφλί

Το Σουφλί φημίζεται για τα μεταξωτά του και την παράδοση τους. Στην περιοχή υπήρχαν σηροτροφεία που έτρεφαν τους μεταξοσκώληκες και παρήγαγαν μετάξι υψηλής ποιότητας το οποίο μάλιστα εξήγαγαν. Σήμερα έχει μείνει το μουσείο που στους δύο ορόφους του περιγράφει την όλη διαδικασία με εποπτικά μέσα και φέρνει στο νου εικόνες και θύμησες άλλων εποχών. Στο κάτω όροφο (ισόγειο) υπάρχει αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, που στις αρχές Δεκεμβρίου φιλοξενούσε τη περιοδική έκθεση φωτογραφίας του Τάκη Τλούπα με τίτλο η Η φωτογραφία είναι φως. Το μουσείο ανήκει στο "Δίκτυο Μουσείων Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς", στεγάζεται το Αρχοντικό Κουρτίδη και είναι δωρεά της οικογένειας για να στεγαστεί το συγκεκριμένο μουσείο. Στο χώρο παρουσιάζεται εκτός από τα στάδια της επεξεργασίας και το Οικονομικο-κοινωνικό πλαίσιο της περιόδου και της περιοχής στην αλληλεπίδρασή του με τη σηροτροφία. Το μουσείο λειτουργεί καθημερινά, εκτός Τρίτης και δημοσίων αργιών, με είσοδο 3 Ευρώ. Όταν φτάσετε στο Σουφλί ο καθένας μπορεί να σας πει που βρίσκεται το μουσείο.

Η αυλή του μουσείου

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε την ιστοσελίδα http://www.piop.gr/ .

Στο Σουφλί μπορείτε να αγοράσετε διάφορα μεταξωτά. Να καθίσετε σε κάποια από τις ταβέρνες του χωριού και να δοκιμάσετε τα νόστιμα φαγητά τους. Στη Φωτογραφία πιο κάτω αυτό που βλέπετε στο πιάτο είναι μοσχαράκι κοκκινιστό στο φούρνο περιτυλιγμένο σε μακαρόνια. Γευστικότατο.

Γιορτινή Χαλκίδα

Το βράδυ...

...και την ημέρα

Οχήματα στη Κούβα

Στη Κούβα από τη στιγμή που επιβλήθηκε ο οικονομικός αποκλεισμός (εμπάργκο) από τις ΗΠΑ, κάθε αγαθό έπρεπε να παράγεται στη χώρα ή εναλλακτικά να εισάγεται από χώρες του Ανατολικού μπλοκ και κυρίως την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (για να θυμόμαστε λίγο και τα παλιά). Τα αυτοκίνητα που μέχρι τότε υπήρχαν στο νησί ήταν Αμερικάνικες λιμουζίνες της δεκαετίας του '50 και όπως είναι κατανοητό αφού δεν μπορούσαν να αντικατασταθούν έπρεπε να συντηρηθούν ώστε να συνεχίσουν να κινούνται για να εξυπηρετούν τις ανάγκες. Όσο πέρναγαν οι δεκαετίες τα συγκεκριμένα αυτοκίνητα "εξαφανίζονταν" από τους δρόμους εκτός βέβαια από αυτούς της Κούβας και πλέον υπάρχουν κυρίως στα μουσεία. Σήμερα στη Κούβα αποτελούν μέρος του χρώματος της, απαγορεύεται να εξαχθούν και υπάρχουν εξειδικευμένοι μηχανικοί για να τα συντηρούν καθώς τα ανταλλακτικά δεν υπάρχουν πλέον. Βέβαια τα περισσότερα από αυτά έχουν πετρελαιοκινητήρες, συμβάλλοντας στη μόλυνση του αέρα. Εκτός βέβαια από αυτά κυκλοφορούν και σύγχρονα Ιαπωνικά καθώς και ευρωπαϊκών εταιρειών που μάλλον παράγονται στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και εισάγονται από εκεί.

Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται παρακάτω δεν είναι με σειρά και δεν είναι αποκλειστικά από αυτοκίνητα του '50. Θα δείτε και διάφορα άλλα οχήματα παλαιότερα και πιο σύγχρονα.

4x4 και δίκυκλο με θέα το Καπιτώλιο

Λεωφορείο για υπεραστικές διαδρομές. Ο τιμοκατάλογος των διαδρομών είναι γραμμένος στο πλάι

Στη Σάντα Κλάρα

Η ενέργεια για να κινηθεί το ποδήλατο δεν παράγεται από τον ποδηλάτη αλλά από το λεωφορείο. Αλλού αυτό θα ήταν επικίνδυνο, εκεί φαίνεται να είναι συνήθης πρακτική.

Στα δρομάκια της Αβάνας

Στο Τρινιτάντ. Το ίδιο άυτοκίνητο θα το δείτε και παρακάτω καθώς το φωτογράφισα σε άλλη επίσκεψή μου ξανά και το εντόπισα τώρα, συγκρίνοντας τις φωτογραφίες

Τα cocotaxi. Πήραν το όνομά τους από το χσήμα καρύδας (coconut), είναι τρίτυκλα μηχανάκια και χρησιμοποιούνται ως τουριστικά ταξί. Παραταγένα στη σειρά, στη πλάτεία Revolution

Σύγχρονο τουριστικό λεωφορείο, lada και παλιό λεωφορείο

Τρίκυκλο ποδήλατο - ταξί. Σήμερα έχει αντικατασταθεί από τα cocotaxi

Malecon. Φωτογραφία που βγήκε εν κινήσει από το ποδήλατο της προηγούμενης φωτογραφίας

Στο Βαραντέρο ΟΔον Κιχώτης και ο Σάνστο έφιπποι (γλυπτό)

Τράγο να σέρνει κάρο, πρώτη φορά είδα!!!

Αστικό λεωφορείο "Καμήλα". Ονομάζεται έτσι λόγω του σχήματός του. Δεν δοκίμασα να το χρησιμοποιήσω

Άμαξα

Και άλλη "καμήλα"