Σκηνές από τη ζωή του Ιωάννη του Βαπτιστή

Έξι έργα του ζωγράφου Τζοβάννι ντι Πάολο που βρίσκονται στο Chicago Art Instiute και περιγράφουν τη ζωή του Ιωάννη του Βαπτιστή: Η πορεία στην έρημο, η βάπτιση του Χριστού, η φυλάκιση, η Σαλώμη ζητά την κεφαλή του Ιωάννη από τον Ηρώδη, η αποτομή της κεφαλής του Ιωάννη, η κεφαλή του Ιωάννου επί πίνακι, ενώπιων του Ηρώδη.

Έξι σκηνές από τη ζωή του Ιωάννη του Βαπτιστή, Τζοβάννι ντι Πάολο

Κρήνη Κοίλης

 Τι περίεργος τίτλος για ανάρτηση! Κρήνη: πηγή νερού, βρύση Κοίλη: Δήμος της αρχαίας Αττικής αλλά και ομώνυμη οδός που συνέδεε την Αθήνα με τον Πειραιά, παράλληλα με τα "Μακρά τείχη".

Το σημείο όριζε τη θέση της Δυτικής πύλης του αρχαίου Δήμου της Κοίλης και την πορεία της οδού ανάμεσα στα μακρά τείχη.

Στα Πετράλωνα, στην άνω πλευρά της Πλατείας Μερκούρη υπάρχει ένα σημείο αρχαιολογικού ενδιαφέροντος που δεν το "πιάνει" το μάτι σου. Είναι η Κρήνη Κοίλης, αρχαία πηγή σε φυσικό σπήλαιο - δεξαμενή που συνέλεγε το νερό της περιοχής και το διένεμε μέσω κρουνών, με τρία τοξοειδή ανοίγματα όπως φαίνονται και στη φωτογραφία. Στην εμπρόσθια πλευρά διακρίνεται η αυλή με πλακόστρωση. Χρονολογείται στον 4ο αι. π.Χ., κατασκευάστηκε επί εποχής Λυκούργου και υδροδοτούσε την περιοχή που ήταν τότε πυκνοκατοικημένη. Η αρχαία κρήνη εντοπίστηκε το 1976 από ανασκαφή.

Αξίζει ένα μπράβο στην Αρχαιολογική υπηρεσία που φροντίζει όχι μόνο τα μεγάλα και γνωστά μνημεία αλλά και τα "ασήμαντα" εν πολλοίς σημεία, με γνωστοποιήσεις και πινακίδες.

Κρήνη Κοίλης

Ενημερωτική πινακίδα στο χώρο

Street art

Γκράφιτι, αγνώστου καλλιτέχνη, σε παλιό "ΚΑΦΑΟ" - κουτί του ΟΤΕ, στα Πετράλωνα. Ταλαιπωρημένο αλλά ακόμα ορατό.

Όταν χάνεις με φανέλες να θυμάσαι τις φαβέλες

Κορέα, στη νεκρή ζώνη

 Όχι πολύ μακρυά από την πρωτεύουσα της Ν. Κορέας, Σεούλ βρίσκεται η νεκρή ζώνη ή αλλιώς αποστρατικοποιημένη ζώνη, που χωρίζει τη Βορειά και Νότια Κορέα. Κατ' ουσίαν είναι η συνοριακή γραμμή μήκους 250 περίπου χιλιομέτρων με πλάτος 2 χιλιόμετρα εκατέρωθεν της, στην οποία δεν υπάρχει στρατιωτική παρουσία. Δημιουργήθηκε με τη συνθήκη κατάπαυσης του πυρός το 1953. Στη περιοχή υπάρχουν δύο χωριά ένα από κάθε πλευρά στα οποία οι κάτοικοι έχουν ιδιαίτερα προνόμια. Επίσης, η κάθε χώρα έχει ιστό με τη σημαία της για να είναι ορατή από "παντού". Αρχικά οδήγησε σε ανταγωνισμό των δύο χωρών για το ύψος του ιστού και το μέγεθος της κάθε σημαίας αλλά τελικά εγκαταλείφθηκε, με υψηλότερο ιστό να παραμένει αυτόν της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας (Β. Κορέα). Οι σημαίες είναι ορατές από το παρατηρητήριο με κιάλια, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες παρακάτω.

Στη Ν. Κορέα έχει αναπτυχθεί τουριστικό κύμα που επισκέπτεται την περιοχή ώστε να δει και να ενημερωθεί για τη χώρα πού είναι χωρισμένη στα δύο. Αποτελεί τουριστικό προορισμό για πολλούς, κομμάτι της ιστορίας της χώρας. Για να εισέλθει στην περιοχή κάποιος πρέπει να πάρει ειδική άδεια από το στρατό και δεν σημαίνει ότι πάντα υπάρχει σίγουρη είσοδος στην περιοχή. Υπάρχουν στρατιωτικά μπλόκα και έλεγχος στις ταυτότητες / διαβατήρια. Τα σύνορα για την πρόσβαση από τη μια χώρα στην άλλη και το αντίστροφο είναι κλειστά, χωρίς καμία εξαίρεση. Στις φωτογραφίες παρακάτω είναι το σημείο που βρίσκεται το "τρίτο τούνελ" που κατασκευάστηκε για τη μυστική εισβολή αλλά ανακαλύφθηκε, είναι σήμερα προσβάσιμο μέχρι ένα σημείο, αλλά για να το κάνεις πρέπει να φοράς άνετα παπούτσια και να βάλεις το προστατευτικό κράνος που σου παρέχεται.  Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται σε σημεία που μπορεί να είναι ναρκοθετημένα και σημειωμένα με κίτρινο τρίγωνο. Όπου το δούμε, δεν διασχίζουμε.

Αντίστοιχη νεκρή ζώνη υπάρχει στην Κύπρο - η λεγόμενη πράσινη ζώνη, εκεί όμως είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα καθώς πρόκειται για εισβολή και κατοχή του βόρειου τμήματος μιας ανεξάρτητης χώρας.

DMZ DeMilitarized Zone, Κορέα

Η σημαία της Β. Κορέας, όπως φαίνεται από τα κιάλια του παρατηρητηρίου 

Η σημαία της Ν. Κορέας, όπως φαίνεται από τα κιάλια του παρατηρητηρίου

Η θέα προς τη Β. Κορέα

Γλυπτό στο σημείο "του 3ου τούνελ" που συμβολίζει τη προσπάθεια ένωσης Βορείου και Νοτίου Κορέας 

Σιντριβάνι με γλυπτό

Σαντιάγο, η πρωτεύουσα της Χιλής που συνδυάζει την παράδοση και το μοντέρνο

Το Σαντιάγο (ή Σαντιάγκο) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Χιλής. Θεωρείται από πολλούς μια ευρωπαϊκή μεγαλούπολη στη νοτιά Αμερική. Αποτελεί το πολυσύχναστο κοσμοπολίτικο κέντρο σε μία λεκάνη απορροής της οροσειράς των Άνδεων. Όσοι έχουν ταξιδέψει σε αυτά τα μέρη θεωρούν την πρωτεύουσα της Χιλής ως έναν από τους ομορφότερους προορισμούς και όχι άδικα. Η δική μου επίσκεψη πάει κάποιες δεκαετίες πίσω, παρόλα αυτά οι αναμνήσεις μου είναι πολύ ζωντανές. Πολλές επιλογές να δεις αξιοθέατα αλλά και να κάνεις δραστηριότητες. Θυμηθείτε ότι η Χιλή βρίσκεται στο Νότιο Ημισφαίριο, που σημαίνει ότι οι καλύτεροι μήνες για επίσκεψη (από πλευράς κλιματικής) είναι οι χειμωνιάτικοι, για να έχετε καλό καιρό.

Το σιντριβάνι του Ποσειδώνα στο λόφο Sta. Lucia

Το φαγητό στην πόλη είναι εξαιρετικό με επιρροές της τοπικής κουζίνας των Άνδεων αφ' ενός και δυτικές από την Ευρώπη - κυρίως Ισπανία - και Βόρειο Αμερική. Θα απολαύσετε διάφορες λιχουδιές, είτε πρόκειται για φαγητό στο χέρι (street food) ή καθίσετε σε εστιατόριο. Πιάτα με κρέας, ψάρι, θαλασσινά, Λαχανικά, ζυμαρικά, ρύζι, μεγάλη ποικιλία για κάθε γούστο. Το φαγητό συνοδεύεται από εξαιρετικό χιλιανό κρασί που τελευταία έχει γίνει γνωστό σε όλο το κόσμο.

Η θέα του Σαντιαγκο, από το λόφο St. Cristobal 

Στα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνεται η Plaza de Armas, από όπου ξεκινούν όλα! Η εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου (1613), πολλά Μουσεία, Πανεπιστήμιο, οι λόφοι με θέα την πόλη και τα πάρκα. Το κέντρο της πόλης αποτελεί κομμάτι της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Τα πάρκα και οι ανοικτοί χώροι δίνουν ξεχωριστή ομορφιά. Oι Λόφοι St. Cristobal και Sta. Lucia μπορεί να σας κουράσουν στην ανάβαση αλλά σε αποζημιώνουν με τη θέα τους. Επίσκεψη στους ουρανοξύστες δίνει επίσης δυνατότητα παρατήρησης. Επιβλητικό είναι το Άγαλμα της Παναγίας στο λόφο St. Cristobal! Πολλές γειτονιές με ατμοσφαιρικά δρομάκια προσφέρουν δυνατότητες περιπάτου και ανακάλυψης γραφικών σκηνικών.

Λόφος Sta. Lucia

Ημερήσιες εξορμήσεις στην γύρω περιοχή, σε αμπελώνες και οινοποιεία, σε φάρμες, για πεζοπορία σε μονοπάτια, για σκι το Καλοκαίρι. Το Βαλπαραϊζο προσφέρεται για ημερήσια επίσκεψη, δείτε και εδώ. Για τα ψώνια σας υπάρχουν από εμπορικά κέντρα μέχρι μικρά μαγαζάκια με αναμνηστικά της επίσκεψής σας σε ένα τόπο τόσο μακρινό.

Άγαλμα της Παναγίας, λόφος St. Cristobal 

"Τώρα, είσαι περδίκι"

Αφορμή για την ανάρτηση πήρα από το σχόλιο σε συγγενή που πρόσφατα βγήκε από το νοσοκομείο καθώς και την παρακάτω φωτογραφία της πέρδικας που όταν την εντόπισα, ανέβηκε στο τοίχο με κοίταξε και εξαφανίστηκε στο δάσος.

Όσοι ζουν στις αστικές περιοχές δύσκολα βλέπουν την πέρδικα. Έχει όμως μια σειρά από χαρακτηριστικά που την κάνουν μοναδική! Έχει ωραία χρώματα, κόκκινα πόδια και ράμφος, πτέρωμα ξεχωριστό με συνδυασμό χρωμάτων θαυμάσιο - δείτε και τη φωτογραφία. Αν μείνει ακίνητη καμουφλάρεται εύκολα. Το περπάτημά της είναι λυγερό, γρήγορο αλλά και χαριτωμένο, γυρίζει το κεφάλι της και με το βλέμμα της παρατηρεί τα πάντα. Οι κάτοικοι των αγροτικών περιοχών τα είχαν παρατηρήσει αυτά και πολλά περισσότερα, γι' αυτό αναφέρεται συχνά στη λαϊκή - δημοτική ποίηση, και σε σειρά εκφράσεων (καλώς τήνε την πέρδικα - όμορφη κοπέλα, το λέει η περδικούλα του - έχει θάρρος, αύριο θα είσαι περδίκι - θα γίνεις καλά), ως συνθετικό σε λέξεις (περδικολαλεί - δεν βάζει γλώσσα μέσα, περδικοστήματα - πρόχειρες κατασκευές, περδικομάτα, περδικόστηθη, περδικοπερπατούσα), τοπωνύμιων (Πέρδικα, Περδικόβρυση, Περδικορράχη). 

Τρέφεται με φυτά, χόρτα και καρπούς και αποτελεί τροφή για αλεπούδες κουνάβια, γεράκια κ.ά. Το κυνήγι της πέρδικας θεωρείται δύσκολο, το κρέας της όμως είναι νόστιμο.

Ανέβηκε στον μαντρότοιχο και ετοιμάστηκε για τη φωτογραφία

Στην πεντηκοστή πρώτη γενέθλιο επέτειο

Επέτειοι. Ευκαιρία για αναστοχασμό και προγραμματισμό. Ουδείς γνωρίζει τον αριθμό των κεριών που είναι αναμμένα, μόνο τα σβυστά βλέπουμε που στατιστικά πλέον είναι περισσότερα! Ας μην μας "λυπεί η μορφή των...", κάναμε πολλά και κοιτάμε αισιόδοξα του μέλλοντος τα αναμμένα μας κεριά.

Τα σβυστά κεριά πληθαίνουν ...

Κεριά

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τί γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τί γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κ.Π. Καβάφης, Τα ποιήματα. Β΄(1919-1933)